தமிழர் விழாவிலும் மதச்சாயம்!

கி.வீரமணி (தலைவர், திராவிடர் கழகம்)

ஆரியப் புராணங்களில் அநேகம் முத்தமிழ் கலை இலக் கியம் ஆகியவைகளுக்குள் புகுந்து நமக்குச் செய்திருக்கும் கேட்டை ஒழிக்க.. மானத்தில் கவலையுள்ள நாம் எதை பலி கொடுத்தாவது இந்த நிலையை மாற்றியாக வேண்டும்; அடியோடு ஒழித்தும் ஆக வேண்டும்.

ஏனெனில், இப்படிப்பட்ட முன்னேற்றமான காலத்திலும் கூட தமிழர்கள் மனிதத்தன்மை பெறாததற்கும், அதைப்பற்றி சரியான கவலை கொள்ளாததற்கும் இந்தப் புராண இதிகாசக் கதைகளின் உண்மை அறியாத மூடநம்பிக்கையே முதற் காரணம்.

கலையின் மூலம் புகுத்தப்பட்ட இந்த மூடநம்பிக்கைகளே தான் தமிழர்களாகிய நமக்கு மதமாகவும், பக்தியாகவும், கடவுளாகவும் இருப்பதோடு மாத்திரமல்லாமல், இவைகளே கலையாகவும், நாடகமாகவும், சங்கீதமாகவும், சினிமாவாகவும், இலக்கியங் களாகவும், மக்களை மேன்மையாகவும், கீழ்மை யாகவும் கருதவும், வாழ்க்கை நடப்பதற்கு நீதியாகவும், உப மான உபமேயமாக எடுத்துச் சொல்லுவதற்கு ஆதாரமாகவும் இருக்கின்றன.
அன்றியும் அறிவாளிகள், கவிகள், பண்டிதர்கள், மேதாவிகள், மகாத்மாக்கள், மகான்கள் என்பவர்களுக்கும் அவர்களது வாழ்வுக்கும், மேன்மைக்கும், விளம்பரத்துக்கும் மூலப் பொருள் பொக்கிஷங்களாகவும் இவைகளே இருக்கின்றன.

ஆதலால் மொழி, சமுதாயம் ஆகிய துறை-களிலும், அறிவு, கலை, இலக்கியம், சமயம் முதலாகிய துறைகளிலும், நம் மக்களுக்கு இன்று இருந்துவரும் இழிவுகள் ஒழிந்து மேன்மைகள் ஏற்பட வேண்டும் என்று உண்மையாய் கருதுகிறவர்கள் இதுபோன்ற பெருத்ததொரு புரட்சிகரமான முயற்சிகள் செய்ய வேண்டும்.
உண்மையாகச் சொல்லுகிறேன், வடமொழி சாஸ்திர புராண இதிகாசங்கள் (தமிழர்களாலேயே ஆனவை களானாலும்) அவை எந்த ரூபத்தில் நுழைக்கப்பட்டு இருந்தாலும், அல்லது தானாகவே நுழைந்திருந்தாலும் அவை அடியோடு ஒழிக்கப்பட்டால் ஒழிய, தமிழன் மனித உரிமையோடும் மானத்தோடும் வாழ்ந்து சமநிலை அடைய முடியவே முடியாது என்பதை உணருங்கள்.

மற்றும், அவை வடமொழியில் இருப்பதைவிட தமிழில் இருப்பவைகளே நமக்கு மிகுதியும் கேடு செய்யக் கூடியவையாகும். அன்றியும் அவை வெறும் கதை, காவியம் புராணம் ஆகிய உருவில் இருப்பவைகளைவிட கலை உருவில் இருப்பதும்; இலக்கியம், நாடகம், இசை (சங்கீதம்) ஆகியவற்றின் உருவில் இருப்பதும் மிக மிகக் கேடு செய்பவையாகும் என்பதே எனது அறிவுக்கு ஆராய்ச்சிக்கும் எட்டிய முடிந்த முடிவாகும்.

எப்படியாவது அந்தப் புராண, இதிகாச, தேவார, பிரபந்தம் ஆகியவை கூறும் இராமன், கிருஷ்ணன், சிவன், சுப்பிர மணியன், ஷண்முகன், காளி, கவுரி முதலிய கடவுள்களையும் அவர்களைப்பற்றிய கலை, இலக்கியம், நாடகம், சினிமா, சங்கீதம், பஜனைப் பாட்டுகள் முதலானவைகளையும் அடியோடு ஒழிக்க வேண்டியதே நமது முக்கியமும் முதன் மையும் ஆன கடமையாகும் என்று உறுதி கொள்ளுங்கள்.
இந்தக் காரியங்களில் சமய, புராண, இதிகாச பண்டிதர் களையும் சமயாச்சாரிகளையும், கலை வாணர்களையும் துச்சமாகக் கருதுங்கள்.

உங்கள் மனோவேகம் கொண்ட மட்டும் அவர்களை வெறுத்துத் தள்ளுங்கள்.
இவர்களை, ஆரியர்களைவிட மோசமான உங்கள் விரோதிகளாகக் கருதுங்கள்.
29.1.1944 “குடிஅரசு” தலையங்கத்தில் தந்தை பெரியார் அவர்கள் இவ்வாறு எழுதியுள்ளார்.
தமிழர்களின் வீழ்ச்சிக்கு கலைகளும், புராண, இதிகாசங்களும், இலக்கியங்களும், பண்டிகைகளும் எந்த வகையில் காரணமாக இருந்தன என்பதை தந்தை பெரியார் அவர்கள் ஆழமான அறிவியல் சிந்தனையோடும், எடுத்துக்காட்டுகளுடனும் இவ்வாறு விளக்கியிருக்கிறார்கள்.

அறிவுக்கும், மான உணர்ச்சிக்கும் பயன்படாததோடு மட்டுமல்ல, அவற்றிற்கு விரோதமாகவும் இவை பயன்படு மானால், மானமும், அறிவும் உள்ள எந்த மக்கள்தான் ஏற்றுக்கொள்வார்கள்?
இந்தக் கண்ணோட்டத் தோடு நம் மீது திணிக்கப் பட்டுள்ள இதிகாச புராண வகையறாக்களையும் மதப் பண்டிகைகளையும் பார்ப்பது தான் நமக்கு மானமும், அறிவும் இருக்கின்றன என்ப தற்கு அடையாளமாகும்.
கம்பராமாயணத்தையும், பெரிய புராணத்தையும் தீ மூட்டவேண்டும் என்று அறிஞர் அண்ணா, டாக்டர் சேதுபிள்ளையோடும், நாவலர் சோமசுந்தர பாரதியாரோடும் விவாதப் போர் புரிந்ததும் இந்த அடிப்படையில்தான்.
இலக்கிய நயத்துக்காகவாவது இவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடாதா என்று வினா எழுப்பியது கூட உண்டு.
அதற்குத் தந்தை பெரியார் அவர்கள் அருமையான முறையில் விடையிறுத்தார்கள்.

‘நான் கலையுணர்ச்சியையும், தமிழ் உணர்ச்சியையும் வேண்டாம் என்று கூறவில்லை. தங்கக் கிண்ணத்தில் அமேத்தியம் (மலம்) இருந்தால், தங்கக் கிண்ணம் என்பதற்காக அமேத்தியத்தைப் புசிக்க முடியுமா? அதுபோல கம்பராமாயணப் பாட்டுகள் சிறந்தவைதான். அவற்றில் உள்ள மூட நம்பிக்கைக்கும், தமிழர் இழிவுக்கும், ஆரியர் உயர்வுக்கும் ஆதாரமானவற்றை வைத்துக்கொண்டு எப்படி அவற்றைப் பாராட்ட முடியும்? என்று தந்தை பெரியார் கூறியிருக்கிறார்.

இசைக் கலையை எடுதுகதுக்கொண்டால்கூட தந்தை பெரியார் தமிழிசைக்காக அரும்பாடுபட்டார்கள். சுயமரியாதை இயக்க மாநாடுகளோடு தமிழிசை மாநாட்டுக்கு ஏற்பாடு செய்து அதில் தேர்ச்சி பெற்ற தமிழர்களையெல்லாம் அழைத்து தமிழ்ப்பாடல்களைப் பாடச் செய்ததும் உண்டு.
1930 மே 10,11 ஆகிய நாள்களில் ஈரோட்டில் இரண்டாவது சுயமரியாதை மாநாடு தந்தை பெரியாரால் கூட்டப்பட்டது. அதையொட்டி, மே 12, 13 (1930) நாள்களில் தமிழ் மாகாண சங்கீத மாநாடு கூட்டப்பட்டது. அம்மாநாட்டில் தந்தை பெரியார் வெளிப்படுத்திய கருத்து சுயமரியாதை விரும்பும் ஒவ்வொரு இனத்துக்கும் பொருந்தக்கூடியதாகும்.

“சங்கீதக் கலையிலும் நம்மவர்களுக்குச் சுயமரியாதை உணர்ச்சி ஏற்படவேண்டுமென்று அந்தக் கலைகளை உடைய நம்மவர்கள் எந்தக் காரணத்தினாலும் தங்களுடைய சுயமரியாதையை இழக்கக் கூடாது என்று கேட்டுக் கொள்கிறேன். சங்கீத வித்தையிலும் நம்மவர்களுடைய சுயமரியாதை குறைக்கப்பட்டு இருப்பதனால் அதை நம்மவர்கள் தேடிக்கொள்ளவேண்டியது மிகவும் அவசிய மாகும். அதற்காகவே இந்தக் கூட்டம் கூட்டப்பட்டிருக்கிறது” என்று தந்தை பெரியார் கூறியுள்ளதை எந்த நிலையிலும் தமிழர்கள் மறந்துவிடக் கூடாது.
தமிழ்நாட்டில் இசைக் கச்சேரிகளில் கலைஞர்கள் தமிழிலேயே பாடவேண்டும் என்ற உணர்ச்சி வலுத்து, தமிழில் பாடும் ஓர் நிலை உருவாக்கப்பட்டது வரவேற்கத்தக்கது என்பதில் அய்யமில்லை.

ஆனால், அதோடு தமிழர்கள் திருப்திபட்டுவிட முடியுமா என்றால், நிச்சயம் முடியாது.
பாடுபொருள் என்ன என்பதுதான் முக்கியம். வெறும் தமிழிசை என்று கண்மூடித்தனமாக வரவேற்றுவிடக் கூடாது என்பதிலே தெளிவாக தந்தை பெரியார் இருந்தார். என்ன காரணத்துக்காக இலக்கியச் சுவை ததும்பியிருந்தாலும், கம்பராமாயணத்தைக் கொளுத்தவேண்டும் என்று கூறி வந்தோமோ, அதே காரணம் தமிழிசைக்கும் பொருந்தும் தானே?

இதுபற்றியும் தந்தை பெரியார் அழுத்தமாகவும், கோபாவேசத்தோடும் பேசியிருக்கிறார்.
அது இதோ:
சென்னைத் தமிழ் இசை மாநாட்டில் இசைவாணர் தியாகராஜ பாகவதர் பாடினார். அவற்றுள் மாதிரிக்கு இரண்டு பாட்டுகளின் தன்மையைப் பாருங்கள்.
ஒரு பாட்டு:
(ராகம்: ஷண்முகப்பிரியா)
பல்லவி
பார்வதி நாயகனே பரமசிவா கருணாகர சம்போ
அனுபல்லவி
சர்வ பௌமனே சங்கரனே கைலாசவாசனேசந்திரசேகரா
என்பதாகும்,
மற்றொரு பாட்டு.
(ராகம்: லதாங்கி)
பல்லவி
ஸ்ரீஜகதாம்பிகையே தீனதயாபரி சங்கரி
அனுபல்லவி
ஒ ஜனநி நீயே அபயம் சாணுன் உபய சரணம் என்பதாகும்.
இப்படியே தான் அங்கு நடந்த 100க்கு 97 பாட்டுகளும் இருந்தன. இந்தப் பாட்டுகளை தெலுங்கிலோ, சமஸ்கிருதத் திலோ, இந்தியிலோ, அல்லது ஜப்பான், ஜெர்மனி மொழியிலோ பாடி, இருந்தால் என்ன குடிமுழுகிப் போய் இருக்கும்?

இந்த மாதிரி பாட்டுகள் பாடச் செய்வதற்கு ஆகவா இருகோடீஸ்வரர்கள் கூடி, உலகத்தைத் திரட்டி பல பதினாயிரக்கணக்கான ரூபாய்கள், பல அறிஞர்களின் அருமையான நேரங்கள், ஊக்கங்கள், செலவழித்து என்றும் கண்டிராத ஓர் உயர்ந்த திருவிழா இராப்பத்து பகல் பத்து போல் நடத்துவது என்பதையும் யோசித்துப் பார்க்க வேண்டுகிறோம்.

இதுதான் தமிழிசைக் கிளர்ச்சி என்றால் இதற்கு (ஐகோர்ட் ஜட்ஜுகள் முதல் அய்.சி.எஸ். கலெக்டர்கள்)  இத்தனை பெரியவர்கள் விரோதம் தான் இப்பெரியார்களுக்கும் தமிழ் இசை கிளர்ச்சி இயக்கத்திற்கும் எதற்கு ஏற்பட வேண்டும் என்று யோசித்தால் இது ஒரு பைத்தியக்காரத்தனமான வேலை என்றே தோன்றும்.
(“குடி அரசு” 29.1.1944, தலையங்கம்)
என்று தந்தை பெரியார் அவர்கள் எழுதியுள்ளார்.

நாடகக் கலையிலும் தந்தை பெரியாருக்கு இதே கண் ணோட்டம். கலைவாணர் என்.எஸ். கிருஷ்ணன் அவர்களைப் பக்கத்தில் வைத்துக்கொண்டே தன் கண்டனத்தைத் தெரிவித்திருக்கிறார் தந்தை பெரியார்.
நாம் கொண்டாடும் பண்டிகைகளின் தன்மைகளும் இந்நிலையில்தான் உள்ளன.
பெரும்பாலான பண்டிகைகளின் கதைகள் எல்லாம் தேவர்கள், அசுரர்களை அழித்து ஒழித்தார்கள் என்பதை மய்யப் பொருளைக் கொண்டதாகவே இருக்கும்.

பிரபலமாகக் கொண்டாடப்படும் தீபாவளியை எடுத்துக் கொண்டாலும் இதே நிலைதான்.
தேவர்கள் என்று சொல்லப்படுவோர் எல்லாம் ஆரியப் பார்ப்பனர்கள்தான் என்பதும், அசுரர்கள், அரக்கர்கள், ராட்சதர்கள் என்று சொல்லப்படுவோர் எல்லாம் அவர்களை எதிர்த்த திராவிடர்கள் என்றும், வரலாற்றுப் பேராசிரியர்கள் ஆதாரத்துடன் எழுதியுள்ளனர். (அண்ணாவின் ‘ஆரிய மாயை’ நூலிலும் விரிவாகக் காணலாம்)
தீபாவளியைக் கொண்டாடக் கூடது என்று திராவிட இயக்கம் முழக்கம் கொடுத்ததும் திராவிட இனத்தின் தன் மானங் கருதித்தான்.

தீபாவளி கொண்டாடாத தீரர்கள் பட்டியலை “விடுதலை”ஏடு வெளியிட்டதுண்டு.
தைத் திங்கள் முதல் நாள் வரும் பொங்கல்தான் தமிழர்களின் திருநாள்- தைமுதல் நாள்தான் தமிழர் புத்தாண்டு என்பதை திராவிட இயக்கம் தொடர்ந்து வலியுறுத்திக் கொண்டு வருகிறது.
பொங்கல் விழாவை புதுப்பொலிவுடன், தமிழர் பண்பாட்டு மறுமலர்ச்சிக் கண்ணோட்டத்தோடு புதுத் திருப்பத்தைக் கொடுத்ததும் நம் இயக்கம்தான். இதன்மூலம் தீபாவளிக்கு என்று இருந்த மகிமை இருளில் தள்ளப்பட்டது.
உலகம் பூராவும் அறுவடைத் திருவிழாக்கள் கொண்டாடப் படுவதுண்டு. அதுபோன்ற தமிழினத்தின் தனிப்பெரும் விழா பொங்கலாகும்.

இதிலும் கூடப்பார்ப்பனர்கள் தங்களுக்கே உரித்தான புராண சரக்குகளை வேண்டிய மட்டும் திணித்துள்ளனர்.
தந்தை பெரியார் இதுகுறித்தும் ஆழமான கருத்தினை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்கள். அதனையும் இந்த இடத்தில் எடுத்துக்காட்டுவது பொருத்தமாக இருக்கும்.
ஒரு பொங்கல் நாளில் (“விடுதலை, 13.11970) தந்தை பெரியார் எழுதியுள்ள அந்தக் கருத்து தமிழர்களின் சிந்தனைக்கு இங்குத் தரப்படுகிறது.

பொங்கல் பண்டிகை என்பது நாள், நட்சத்திரம், மதக் கதை ஆதாரம் முதலியவை எதுவுமே இல்லாமல், தை மாதம் ஒன்றாம் தேதி என்பதாகத் தை மாதத்தையும், முதல் தேதியையும் ஆதாரமாகக் கொண்டதாகும்.
இதற்கு எந்தவிதமான கதையும் கிடையாது. இந்தப் பண்டிகை உலகில் எந்தப்பாகத்திற்கும், எந்த மக்களுக்கும் உரிமையுள்ள பண்டிகையாகும். என்றாலும், மற்ற இடங்களில் மற்ற மக்களால் பல மாதங்களில் பல தேதிகளில் பல பேர்களால் கொண்டாடப்படுவதாகும்.

அறுவடைப் பண்டிகை:
இக்கொண்டாட்டத்தின் தத்துவம் என்னவென்றால், விவசாயத்தை (வேளாண்மையை) அடிப்படையாகக் கொண்டு அறுவடைப்பண்டிகையென்று சொல்லப்படு வதாகும். ஆங்கிலத்தில் ஹார்வெஸ்ட் ஃபெஸ்டிவல் என்று சொல்லப்படுவதன் கருத்தும் இதுதான். என்றாலும், பார்ப்பனர் இதை மத சம்பந்தம் ஆக்குவதற்காக விவசாயம், வேளாண்மை, அறுவடை ஆகிய கருத்தையே அடிப்படை யாகக் கொண்டு இதற்கு இந்திரன் பண்டிகை என்றும், அதற்குக் காரணம் வேளாண்மைக்கு முக்கிய ஆதாரமான நீரை (மழையை)ப் பொழிகிறவன் இந்திரன் ஆதலால், இந்திரனைக் குறிப்பாய் வைத்து விவசாயத்தில் விளைந்து வெள்ளாண்மையாகியதைப் பொங்கி (சமைத்து) மழைக் கடவுளாகிய இந்திரனுக்கு வைத்து படைத்து பூசிப்பது என்றும் கதை கட்டிவிட்டார்கள்.
இந்தக் கதையை இவ்வளவோடு விட்டுவிடவில்லை.

இம்மாதிரியான இந்திர விழாபற்றி, கிருஷ்ணன் பொறாமைப்பட்டுத் தனக்கும் அந்த விழாவை (பூசையை) நடத்தவேண்டுமென்று மக்களுக்குக் கட்டளை இட்டதாகவும், மக்கள் அதன்படிச் செய்ததாகவும், இந்த இந்திர விழா கிருஷ்ணமூர்த்தி விழாவாக மாறியது கண்ட இந்திரன் கோபித்து ஆத்திரப்பட்டு, இந்த கிருஷ்ணமூர்த்தி விழா ஈடேறாமல் நடைபெறாமல் போகும் பொருட்டு பெரிய மழையை உண்டாக்கி விழாக் கொண்டாடுவோர் வெள்ளாண்மைக்கு ஆதரவாக இருந்த கால்நடைகள், ஆடு, மாடுகள் அழியும் வண்ணமாகப் பெரும் மழையாகப் பெய்யச் செய்துவிட்டான் என்றும், இதற்கு ஆளான மக்கள் கிருஷ்ணமூர்த்தியிடம் சென்று முறையிட்டதாகவும், கிருஷ்ணன் மக்களையும், ஆடு, மாடுகளையும் காக்க ஒரு பெரிய மலை (கோவர்த்தனகிரி)யைத் தூக்கி அதை தன் சுண்டு விரலால் தாங்கிப் பிடித்துக் காத்ததாகவும், இதனால் இந்திரன் வெட்கமடைந்து கிருஷ்ணனிடம் தஞ்சமடைந்து தனது மரியாதையைக் காப்பாற்ற வேண்டுமென்று கேட்டுக் கொண்டதாகவும், அதற்கிரங்கி, கிருஷ்ணன், எனக்கு ஒருநாள் பண்டிகை, உனக்கு ஒருநாள் பண்டிகையாக, மக்கள் முதல் நாள் எனக்காக பொங்கல் பண்டிகையாகவும் அதற்கு மறுநாள் உனக்காக மாட்டுப் பொங்கல் என்று கொண்டாடும்படியும் ராஜி செய்து கொண்டார்கள் என்றும் சிரிப்பிற்கிடமான - ஆபாச முட்டாள்தனமான கதைகளைக் கட்டிப் பொருத்தி விட்டார்கள்.
இதிலிருந்து தேவர்களுக்கு அரசனான, இந்திரனின் யோக்யதை எப்படிப்பட்டது? மக்களுக்குக் கடவுளான கிருஷ்ணனின் யோக்கியதை எப்படிப் பட்டது என்பதை மக்கள் சிந்தித்து உணரவேண்டுமென்று கேட்டுக் கொள்கிறேன். மற்றும் இதில் பொங்கலுக்கு முதல் நாளைக்கு ஒரு கதையையும், மறுநாளுக்கு ஒரு கதையையும் போகிப் பண்டிகை என்றும், சங்கராந்திப் பண்டிகையென்றும் பெயர் வைத்து மூன்று நாள் பண்டிகையாக்கி அதில் ஏராளமான முட்டாள்தனத்தையும் மூடநம்பிக்கையும் புகுத்திவிட்டார்கள். என்று தந்தை பெரியார் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

தமிழர் வாழ்வில் தொடுக்கப்பட்ட ஆரியப் பண்பாட்டுப் படையெடுப்பை முறியடித்து, தமிழர் விழாவாம் பொங்கல் புத்தாண்டை பகுத்தறிவுடன் முன்னிறுத்தி, தமிழ்ப் புத்தாண்டு என்று தைத்திங்கள் முதல்நாளை அரசு ரீதியாக அறிவிக்கச் செய்து தமிழ் - தமிழர் - தமிழர் பண்பாடு இவற்றை காலத்திற்கேற்ப வலிவுடன், பொலிவுடன் முன்னிறுத்திட உறுதி கொள்வோமாக!
- கி.வீரமணி தலைவர், திராவிடர் கழகம்

-விடுதலை,14.1.16

தமிழர் தலைவர் பார்வையில்...

பெரும்பாலான பண்டிகைகளின் கதைகள் எல்லாம் தேவர்கள், அசுரர் களை அழித்து ஒழித் தார்கள் என்பதை மய்யப் பொருளைக் கொண்ட தாகவே இருக்கும்.

பிரபலமாகக் கொண் டாடப்படும் தீபாவளியை எடுத்துக் கொண்டாலும் இதே நிலைதான்.
தேவர்கள் என்று சொல் லப்படுவோர் எல்லாம் ஆரியப் பார்ப் பனர்கள்தான் என்பதும், அசுரர்கள், அரக்கர்கள், ராட்சதர்கள் என்று சொல் லப்படுவோர் எல்லாம் அவர்களை எதிர்த்த திராவிடர்கள் என்றும், வர லாற்றுப் பேராசிரியர்கள் ஆதாரத்துடன் எழுதியுள்ளனர். (அண்ணாவின் ஆரிய மாயை நூலிலும் விரிவாகக் காணலாம்)

தீபாவளியைக் கொண்டாடக் கூடாது என்று திராவிட இயக்கம் முழக்கம் கொடுத்ததும் திராவிட இனத்தின் தன்மானங் கருதித்தான்.

தீபாவளி கொண்டாடாத தீரர்கள் பட்டியலை விடுதலை ஏடு வெளி யிட்டதுண்டு.
தைத் திங்கள் முதல் நாள் வரும் பொங்கல்தான் தமிழர்களின் திருநாள் - தை முதல் நாள்தான் தமிழர் புத்தாண்டு என்பதை திராவிட இயக்கம் தொடர்ந்து வலியுறுத்திக் கொண்டு வருகிறது.

பொங்கல் விழாவை புதுப்பொலி வுடன், தமிழர் பண்பாடு மறுமலர்ச்சிக் கண்ணோட்டத்தோடு புதுத் திருப் பத்தைக்  கொடுத்ததும் நம் இயக்கம் தான். இதன் மூலம் தீபாவளிக்கு என்று இருந்த மகிமை இருளில் தள்ளப் பட்டது.

உலகம் பூராவும் அறுவடைத் திரு விழாக்கள் கொண்டாடப்படுவதுண்டு. அதுபோன்ற தமிழினத்தின் தனிப் பெரும் விழா பொங்கலாகும்.

இதிலும்கூடப் பார்ப்பனர்கள் தங்களுக்கே உரித்தான புராண சரக்கு களை வேண்டிய மட்டும் திணித் துள்ளனர். தந்தைபெரியார் இதுகுறித் தும் ஆழமான கருத்தினை வெளிப் படுத்தியுள்ளார்கள். அதனையும் இந்த இடத்தில் எடுத்துக்காட்டுவது பொருத் தமாக இருக்கும்.

ஒரு பொங்கல் நாளில் (விடுதலை 13.1.1970) தந்தை பெரியார் எழுதியுள்ள அந்தக் கருத்து தமிழர்களின் சிந்தனைக்கு இங்குத் தரப் படுகிறது.

பொங்கல் பண்டிகை என்பது நாள், நட்சத்திரம், மதக்-கதை ஆதாரம் முதலியவை எதுவுமே இல் லாமல் தை மாதம் ஒன்றாம் தேதி என்ப தாகத் தை மாதத்தையும் முதல் தேதி யையுமே ஆதாரமாகக் கொண்டதாகும்.

இதற்கு எந்தவிதமான கதையும் கிடையாது. இந்தப் பண்டிகை உலகில் எந்தப் பாகத்திற்கும் எந்த மக்களுக்கும் உரிமையுள்ள பண்டிகையாகும். என்றா லும், மற்ற இடங்களில் மற்ற மக்களால் பல மாதங்களில் பல தேதிகளில் பல பேர்களால் கொண்டாடப்படுவதாகும்.

இக் கொண்டாட்டத்தின் தத்துவம் என்ன வென்றால், விவசாயத்தையும் வேளாண்மை யையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு அறுவடைப் பண்டிகை யென்று சொல்லப்படுவதாகும். ஆங்கி லத்தில் ஹார்வெஸ்ட் பெஸ்டிவல் என்று சொல்லப்படுவதன் கருத்தும் இதுதான்.

என்றாலும், பார்ப்பனர் இதை மத சம்பந்தம் ஆக்குவதற்காக விவசாயம், வெள்ளாண்மை, அறுவடை ஆகிய கருத்தையே அடிப்படையாகக் கொண்டு இதற்கு இந்திரன் பண்டிகை என்றும் அதற்குக் காரணம் வெள்ளாண்மைக்கு முக்கிய ஆதாரமான நீரை (மழையை)ப் பொழிகிறவன் இந்திரன் ஆதலால் இந்திரனைக் குறிப்பாய் வைத்து, விவசாயத்தில் விளைந்து வெள்ளாண் மையாகியதைப் பொங்கி (சமைத்து) மழைக் கடவுளாகிய இந்திரனுக்கு வைத்துப் படைத்து பூசிப்பது என்றும் கதை கட்டி விட்டார்கள்.

- கி. வீரமணி

-விடுதலை ஞா.ம.10.1.15

வாழ்த்து-திராவிடத் தமிழா!

-விடுதலை ஞா.ம.,10.1.15

திருக்குறள் தேசிய நூல் தி.க., திமுக தீர்மானங்கள்

6-7-2002 அன்று சேலத்தில் நடைபெற்ற திராவிடர் கழக இளை ஞரணி மாநாட்டில் திருக்குறளைத் தேசிய நூலாக அறிவிக்க வேண்டும் என்ற தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

...

4,3.2006 அன்று திருச்சிராப்பள்ளி யில் கூடிய தி.மு.க. 9ஆவது மாநில மாநாடு தி.மு.க. இளைஞரணி வெள்ளி விழா மாநாட்டில் திருக்குறளைத் தேசிய நூலாக அறிவிக்கக் கோரும் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

-விடுதலை ஞா.ம.,10.1.15

எல்லோரும் கொண்டாடுவோம் - தந்தை பெரியார்

சங்கராந்தி என்று திரிக்கப்பட்ட தமிழ் மரபை மீட்டு, பொங்கலைத் தமிழர் திருநாளாக்கியவர் தந்தை பெரியார். ஏன் இது நமது திருநாள் என்கிற அவரது பார்வை இங்கே பதிவாகி யுள்ளது.

பொங்கல் பண்டிகை என்பது நாள், நட்சத்திரம், மதக்-கதை ஆதாரம் முதலியவை எதுவுமே இல்லாமல் தை மாதம் ஒன்றாம் தேதி என்பதாகத் தை மாதத்தையும் முதல் தேதியையுமே ஆதாரமாகக் கொண்டதாகும்.

இதற்கு எந்தவிதமான கதையும் கிடையாது. இந்தப் பண்டிகை உலகில் எந்தப் பாகத்திற்கும் எந்த மக்களுக்கும் உரிமையுள்ள பண்டிகையாகும். என்றா லும், மற்ற இடங்களில் மற்ற மக்களால் பல மாதங்களில் பல தேதிகளில் பல பேர்களால் கொண்டாடப்படுவதாகும்.

இக் கொண்டாட்டத்தின் தத்துவம் என்ன வென்றால், விவசாயத்தையும் வேளாண்மையையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு அறுவடைப் பண்டிகை யென்று சொல்லப்படுவதாகும்.

ஆங்கிலத்தில் ஹார்வெஸ்ட் பெஸ்டிவல் (Harvest Festival) என்று சொல்லப்படுவதன் கருத்தும் இதுதான். என்றாலும், பார்ப்பனர் இதை மத சம்பந்தம் ஆக் குவதற்காக விவசாயம், வெள்ளாண்மை, அறுவடை ஆகிய கருத்தையே அடிப் படையாகக் கொண்டு இதற்கு இந்திரன் பண்டிகை என்றும் அதற்குக் காரணம் வெள்ளாண்மைக்கு முக்கிய ஆதார மான நீரை (மழையை)ப் பொழிகிறவன் இந்திரன் ஆதலால் இந்திரனைக் குறிப்பாய் வைத்து, விவசாயத்தில் விளைந்து வெள்ளாண் மையாகியதைப் பொங்கி (சமைத்து) மழைக் கடவுளாகிய இந்திரனுக்கு வைத்துப் படைத்து பூசிப் பது என்றும் கதை கட்டி விட்டார்கள்.

இந்தக் கதையை இவ்வளவோடு விட்டு விடவில்லை. இம் மாதிரியான இந்திர விழா பற்றி கிருஷ்ணன் பொறா மைப்பட்டுத் தனக்கும் அந்த விழாவை (பூசையை) நடத்த வேண்டுமென்று மக்களுக்குக் கட்டளை இட்டதாகவும், மக்கள் அந்தப்படிச் செய்ததாகவும், இந்த இந்திரவிழா கிருஷ்ணமூர்த்தி விழாவாக மாறியது கண்ட இந்திரன் கோபித்து ஆத்திரப்பட்டு, இந்த கிருஷ்ணமூர்த்தி விழா ஈடேறாமல் நடைபெறாமல் போகும் பொருட்டு  விழாக் கொண்டாடுவோர் வெள் ளாண்மைக்கு ஆதரவாக இருந்த கால்நடைகள் ஆடு, மாடுகள் அழியும் வண்ணமாகப் பெரிய மழையை உண்டாக்கி விழாக் கொண்டாடுவோர் வெள்ளாண்மைக்கு ஆதரவாக இருந்த கால்நடைகள், ஆடு மாடுகள் அழியும் வண்ணமாகப் பெரும் மழையாகப் பெய் யச் செய்துவிட்டான் என்றும், இதற்கு ஆளான மக்கள் கிருஷ்ணமூர்த்தியிடம் சென்று முறையிட்டதாகவும், கிருஷ்ண மூர்த்தி மக்களையும் ஆடுமாடுகளையும் காப்பாற்ற ஒரு பெரிய மலை (கோவர்த் தனகிரி) யைத் தூக்கி அதைத் தனது சுண்டுவிரலால் தாங்கிப்பிடித்து காப் பாற்றினதாகவும், இதனால் இந்திரன் வெட்கமடைந்து கிருஷ்ணனிடம் தஞ்சமடைந்து தனது மரியாதையைக் காப்பாற்ற வேண்டுமென்றும் கேட்டுக்கொண்டதாகவும், அதற்கு இரங்கி கிருஷ்ணன், எனக்கு ஒரு நாள் பண்டிகை;

உனக்கு ஒருநாள் பண்டி கையாக, மக்கள் முதல் நாள் எனக்காக பொங்கல் பண்டிகையாகவும் பொங் கலுக்கு மறுநாள் மாட்டுப் பொங்கல் என்று கொண்டாடும்படியும் ராஜி செய்து கொண் டார்கள் என்றும் சிரிப் பிற்கிடமான ஆபாச முட்டாள்தன மான கதைகளைக் கட்டிப் பொருத்தி விட்டார்கள்.

இதிலிருந்து தேவர்களுக்கு அரச னான இந்திரனின் யோக்கியதை எப் படிப்பட்டது மக்களுக்குக் கடவுளான கிருஷ்ணனின் யோக்கியதை எப்படிப் பட்டது என்பதை மக்கள் சிந்தித்து உணர வேண்டுமென்று வேண்டிக் கொள்ளுகிறேன்.

மற்றும், இதில் பொங்கலுக்கு முதல் நாளைக்கு ஒரு கதையையும், மறு நாளைக்கு ஒரு கதையையும் போகிப் பாண்டிகையென்றும், சங்கராந்திப் பண்டிகையென்றும் பெயர் வைத்து மூன்றுநாள் பண்டிகையாக்கி, அதில் ஏராளமான முட்டாள்தனத்தையும் மூடநம்பிக்கையையும் புகுத்திவிட்டார்கள்.

நமது பார்ப்பனர்களுக்கு எந்தக் காரியம் எப்படியிருந்தாலும், யார் எக்கேடு கெட்டாலும் தாங்கள் மனித சமுதாயத்தில் உயர்ந்த பிறவி மக் களாகவும், உடலுழைப்பு இல்லாமல் வாழும் சுகஜீவிகளாகவும் இருக்க வேண்டும்  என்பதற்காக மனித சமு தாயம் முழுவதுமே அறிவைப் பயன் படுத்தாத, ஆராய்ச்சியைப் பற்றியே சிந்திக்காத முட்டாள்களாகவும், காட்டுமிராண்டிகளாகவும் இருக்கச் செய்யவேண்டும் என்பதே அவர் களுடைய பிறவிப் புத்தியானதால் அதற்கேற்ப உலக நடப்பைத் திருப்பிப் பாதுகாத்து வைக்கிறார்கள்.

பார்ப்பனர்களின் இம் மாதிரியான அட்டூழிய அக்கிரம காரியங்களில் இருந்து விடுபட்டு மனிதர்களாக நாம் வாழவேண்டுமானால் பொங்கல் பண்டிகை என்கின்றதை முதல்நாள் அன்றுமட்டும் நல்ல உயர்வான உணவு அருந்துவதையும், நல்லுடை உடுத்து வதையும், மனைவி மக்கள் முதலியவர் களுடன் இன்பமாகக் காலம் கழிப் பதையும் கொண்டு, நம்மால் கூடிய அளவு மற்றவர்களுக்கும் உதவி அவர் களுடன் குலாவுவதான காரியங் களையும் செய்வதன் மூலம் விழாக் கொண்டாட வேண்டியது அவசிய மாகும்.

மற்றபடியாக, மதச் சார்பாக உண் டாக்கப்பட்டிருக்கும் பண்டிகைகள் அனைத்தும் பெரிதும் நம் இழிவிற்கும், பார்ப்பனர் உயர்விற்கும், நம் மடமைக் கும், காட்டுமிராண்டித் தன்மைக்கும் பயன்படத் தக்கதாகவே இருந்துவருவ தால்-பயனளித்து வருவதால் அறிவுள்ள, மானமுள்ள மக்கள் மத சம்பந்தமான எந்தப் பண்டிகையையும் கொண்டாடா மலிருந்து, தங்களை மானமும் அறிவு முள்ள மக்களாக ஆக்கிக் கொள்ள வேண்டுமென்று கேட்டுக்கொள்ளு கிறேன். மானமும் அறிவுமே மனிதற்கழகு.

கிறித்துவர்கள் காலத்தைக் காட்ட கிறித்துவ ஆண்டு (கி.பி.) இருக்கிறது. முசுலிம்கள் காலத்தைக் காட்ட இசுலாம் ஆண்டு (ஹிஜ்ரி) இருக்கிறது. இதுபோல, தமிழனுக்கு என்ன இருக் கிறது? இதற்குத் தமிழனின் ஆதாரம் என்ன இருக்கிறது?

மற்றும் இப்படித்தான் தமிழனுக்குக் கடவுள், சமயம், சமய நூல், வரலாற்றுச் சுவடி, இலக்கியம் முதலியவை என்று சொல்ல எதுவும் காண மிகமிகக் கஷ்டமாக இருக்கிறது.

இப்படிப்பட்ட நிலையில், தமிழர் விழா (பண்டிகை) என்பதாக நான் எதைச் சொல்ல முடியும்? ஏதாவது ஒன்று வேண்டுமே? அதை நாம் கற்பிப் பது என்பதும், எளிதில் ஆகக்கூடியவை அல்லவே என்று கருதிப் பொங்கல் பண்டிகை என்பதைத் தமிழன் விழா வாகக் கொண்டாடலாம் என்று முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் நான் கூறினேன்.  மற்றும் யாராவது கூறியும் இருக்கலாம்.

இந்தப் பண்டிகையும் அறுவடைத் திருவிழா என்ற கருத்தில் தானே யொழிய, சங்கராந்திப் பண்டிகை, போகிப் பண்டிகை இந்திர விழா என்று சொல்லப்படும் கருத்தில் அல்ல.
இந்தப் பொங்கல் பண்டிகையைத் தமிழர் எல்லோரும் கொண்டாட வேண்டும்.

-விடுதலை ஞா.ம.10.1.15

போர்! தமிழ்ப் போர்!!

குயில்  இதழில் புரட்சிக் கவிஞர்

நம் தாய்மொழியாகிய தமிழ்மொழி, மிகப் பழமை வாய்ந்தது. அம்மொழி பல மொழிகளுக்குப் பெற்ற தாயாகவும், பல மொழிகளுக்கு வளர்ப்புத் தாயாகவும் இருந்து வந்துள்ளது.
தமிழ்மொழி இங்கு வந்து புகுந்த எதிரிகள் பலரால் சாகடிக்கப் பட்டதோ என்ற நிலையிலும் சாகாத மொழி. மறைக்கப்பட்டு விட்டதோ என்று எண்ணிய நிலையிலும் மறையாது வாழும் மொழி.

ஆயினும், தமிழை ஒழிப்பதன் மூல மாகத் தான் தமிழரை ஒழிக்க முடியும் என்ற முடிவோடு அதன் வளர்ச்சியில் எதிரிகள் தலையிட்டதில் அதன் வளர்ச்சி குன்றிற்று என்பது மறுக்க முடியாது.
தமிழ்மொழி எண்ணிலாத நல்ல இலக்கிய வளமுடைய மொழி. அவ்வி லக்கிய விளக்குகள், உலகை மூடியிருந்த இருளை ஓட்டியது என்பதை நாம் சொல்ல வேண்டியதில்லை. நடு நிலை உலகமே சொல்லும்.

தமிழிலக்கியங்கள் தம் வேலையை மன நிறைவு உண்டாகும்படி முடித்த பின்னரே அது எதிரிகளால்  குன்றும் நிலையை அடைந்தது என்பது கருதிநாம் மகிழ்ச்சியடைய வேண்டும்.

தமிழ் மொழியில் - தமிழ் இலக்கியங் களில் அயலார் புகுந்தனர் என்பதும், புகுந்து  கை வைக்கவும் அவர்கட்கு வாய்ப்புக் கிடைத்தது என்பதும் துன்புறத் தக்கதேயாகும்.

நம் தாய்மொழி இன்று என்ன நிலையை அடைந்திருக்கிறது என்பதை நாம் நினைக்கும் தோறும் அந்நினைப்பு நம் நெஞ்சுக்கு நெருப்பாகி விடுகின்றது.

தமிழை ஒழிக்கும் நோக்கமுடைய வர்க்கு இத்தமிழ் நாட்டில் சலுகை மிகுதி, அவர்கள் தமிழரின் அண்டை யிலேயே குடித்தனம் பண்ணுகின் றார்கள். தமிழ்த் தாயை ஒழிக்கச் சொல் லித் தமிழரையே பிடிக்க அவர்கட்குச் செல்வாக்கு உண்டு.

தாய்மொழியை எதிர்க்கும், அதைக் கொல்ல நினைக்கும், கொல்ல நாடோ றும் ஆவன செய்து வரும் ஒரு கூட் டத்தை நம் தமிழரிற் சிலரே நடத்து கிறார்கள். அவர்கள் சொன்னபடி இவர்கள் ஆடுகின்றார்கள். மானத்தை விடுகின்றார்கள். வயிறு வளர்ப்பதே நோக்கம் என்கிறார்கள்.

எதிரிகளைக் கொண்டே எதிரிகளின் கண்ணைக் குத்த வேண்டும் என்று எண்ணும் நம் இன எதிரிகளுக்கு ஆளாகி விடுகின்றார்கள். அன்னை நாடோறும் பட்டுவரும் பாடுஇது. கன்னல் தோறும் கண்டு வரும் இன்னல் இது. என் அன்புத் தமிழர்கள் தம் நெஞ்சு அரங்கிற்குத் திருப்புக முகத்தை, அழ வேண்டாம் எழுக!

அந்தத் தீயர்களை வாழ்த்த வேண் டும் அவர்கள் தீச்செயலுக்கு நன்றி கூற வேண்டும். தமிழுக்குத் தமிழர்க்கு இந் நாள் வரை அவர் செய்த தீமையால் தான் நம் இன்றைய எழுச்சி உணர்ச்சி ஏற்பட்டது.
நல்ல வேளையாக அவர்கள் தம் போக்கினின்று திருந்த மாட்டார்கள் அவர்கள் தீமை வளர்க தமிழர்கள் எழுக. உணர்ச்சி பெறுக.

தமிழ்

தமிழிலக்கியங்களில் - _ இன்று உள்ள தமிழிலக்கியங்களில் ஒன்றேனும் தனித் தமிழில் இல்லையாம். தமிழ்க் கோட்டையிற் புகுந்து  கன்னம் வைத்த திருடர்கள் தமிழிலக்கியங்களில் கை வைத்த திருடர்கள் தமிழிலக்கியங்களில் கைவைத்த கன்னக்கோல்காரர்கள் இவ்வாறு கூறுகின்றார்கள்.

வளர்ந்துவரும் தனித்தமிழையும் கலந்து வரும் தமிழாக்கிக் கொண்டே இருப்பவர்களாகிய பேடிகள் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்கள்.

இழிந்த கருத்துள்ள செய்யுட்களை உயர்ந்த கருத்துள்ள செய்யுட்களிடையே புகுத்திய மனச்சான்றில்லாத கயவர்கள் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்கள்.

தமிழர்களே நம் கடமை என்ன? நாம் இந்நாள் அன்னைக்குச் செய்ய வேண்டிய அருந்தொண்டு என்ன?
தமிழை எதிர்க்கும் நிறுவனங்கள் எதுவா இருந்தாலும் நாம் எதிர்த்து ஒழிக்க வேண்டும். தமிழை எதிர்ப்பவன். தமிழைக் கெடுப்பவன் எவனானாலும் அவனைத் தலை தூக்க ஒட்டாமல் செய்ய வேண்டும்.

தமிழர்கள் அரசியல் கட்சிகளில் எதில் வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். விட்டு விலக வேண்டும் என்று யாரும் சொல்லவில்லை. ஒன்றை மட்டும் மனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

தமிழ்ப் பற்றுக் காவிரிப் பெருக்காகி விட்டது. தமிழர்களைத் தாழ்வாகக் கணக்கிடக் கூடாது எவரும்!
சென்னைத் தமிழ் அமைச்சர்களிற் சிலர் தமக்கு ஆட்களைச் சேர்க்க இப்போதே தமிழின் பகைவர்களின் காலை நக்கத் தொடங்கி விட்டார்கள் அந்த நொள்ளைகளுக்கு இப்போதே சொல்லியனுப்பி விட வேண்டும்.

ஐயா நீவிர் எந்தத் தொகுதியில் நின்றாலும் நீவிர் ஏந்தும் கப்பறையில் கல்லே விழும் என்று.
இந்த அமைச்சரவை, இந்தக் கட்சி. இந்த ஆள், நல்ல அவை. நல்ல கட்சி. நல்ல ஆள் என்று தமிழர்கள் மதிப்பிடு வது தமிழுக்கு அவர்கள் செய்த நன்மையை எடை போட்டே.

அவன் எனக்கு வேண்டியவன் என்பதல்ல இப்போது தமிழர்களின் எண்ணம். அவன் தமிழுக்கு வேண்டி யவனா என்பது ஒன்றுதான்.

தமிழர்களின் மதிப்புப் பெற்றவன் இன்று பெற்ற தாயல்லள். தந்தையல் லன். உறவினன் அல்லன். தமிழரின் மதிப்பைப் பெற்றுத் திகழ்வது தமிழ ரின் தாயாகிய தமிழ்மொழி ஒன்று தான். நீ ஒரு மதத்தவனா? நீ ஒரு சாதி யினனா? நீ வேறு இனத்தவனா? இரு!

அந்தப் பற்றுக்களையெல்லாம் விடுவது நல்லது. விடவில்லை. இரு. ஆனால் தமிழ்ப் பற்றுள்ளவனாயிரு., தமிழின் நலன் கருதிப் போராடுகின் றவனாயிரு! அந்தப் போரில் தலை போவதாயினும் அஞ்சாதிரு!

நீ ஒரு அரசியல் அலுவல்காரன்! இரு! ஆனால் தமிழுக்குப் போராட அஞ்சாதே. வயிறு ஒன்றையே கருதித் தமிழைக் காட்டிக் கொடுப்பாரின் தெருவில் திரிவாரின் நண்பரையும் அணுகாதே!
போர்! தமிழ்ப் போர். தமிழ்த் தாய்க்காக! அவள் படும் இன்னலைத் தீர்ப்பதற்காக - தமிழர் தமிழராக மதிக்கப் பட வேண்டும் என்பதற்காக போர்!
தமிழ்த் தாய் வெல்க!
தமிழர்கள் விடுதலை எய்துக!

குயில் 23.2.1960

-விடுதலைஞா.ம.10.1.15
-

வடமொழி விழுங்கிய தமிழ் நூல்கள்

முனைவர் இரா. மதிவாணன்

உலகத் தொன்மொழிகளில் முன் னணி இடம் பெறுவதற்காகக் கடந்த இரண்டு நூற்றாண்டுகளாகச் சமற் கிருதம் என்னும் வடமொழி படாத பாடுபட்டு வருகிறது. அதன் இலக்கியப் பரப்பைக் காட்டி மேலை நாட்டாரை மருட்டி வருகிறது. அவை அனைத்தும்  தமிழிலிருந்து மொழி பெயர்த்துக் கொண்டவை என்பதை உலக மொழி நூலறிஞர்கள் இன்னும் புரிந்து கொள்ளவில்லை.

கருநிற மக்களிடமிருந்தே பல துறை அறிவு நூல்களையும் ஆரியர் கற்றதாக இருக்கு வேதப் பாடல்கள் பலவும் உறுதிப்படுத்துகின்றன. கங்கைப் பகுதிக்கு வந்தபோது அக்காலத்தில் அங்கு நாடாண்ட திராவிட மன்னரை அண்டி மெய்யியல், ஒகம், மந்திரம் ஆகிய பல துறை நூல்களைக் கற்றுத் தமதாக்கிக் கொண்டனர்.  அவற்றை உடனுக்குடன் வேதாங்கம், உபநிடதம் என மொழிபெயர்த்துத் தமதாக்கிக் கொண்டனர் என்பதைThe Dravidian Languages - Social Historical Study
(2002) என்னும் நூலில் அதன் ஆசிரியர் இமானுவேல் தெளிவுபடுத்தியுள்ளார்.

மொழிபெயர்ப்பு எனத் தெரியக் கூடாது என்பதற்காக மூலத் தமிழ் நூல்களாகக் கிடைத்தன அனைத்தையும் தேடித் தேடி அழித்து விடும் திருப்பணியில் ஈடுபட்டனர். சிந்துவெளி நாகரிகம் அழிந்தபின் 700 ஆண்டுகளுக்குப்பிறகு தான் இருக்கு வேதம் பாடப்பட்டிருக் கிறது. அதாவது கி.மு. 12ஆம் நூற் றாண்டளவில் சிந்துவெளியில் இருந்த திராவிட மக்களின் ஓலைச் சுவடி களுக்கும் நெருப்பு வைத்து அழித்த செய்தியையும் இருக்கு வேதம் குறிப் பிடுகிறது. அப்பொழுது அம்மக்கள் அல்லா எலே எலே (அடடா அடடா) என ஓலமிட்டனர் என்றும் கூறுகிறது. கங்கைக் கரையில் குடியேறிய பின்னர் அழித்த நூல்கள் மேலும் அதிகம் எனலாம்.

கங்கைக் கரையிலிருந்தபோது பவுத்த சமணப் பரவலின் வேகத்தைத் தாக்குப் பிடிக்காமல் விந்திய மலையைத் தாண்டி குப்தர் காலத்தில் தெற்கே பரவத் தொடங்கினர். பல்லவர் காலத்தில் சிறிதும்  எதிர்ப்பில்லாத நிலையில் தமிழ்நாட்டில் குடியேறிய பின்னர் அனைத்துத் துறைத் தமிழ் நூல்களையும் வடமொழியில் விரைந்து மொழி பெயர்க்க இரு வகையில் திட்டமிட்டனர்.

முதலாவது தமிழிலுள்ள 30 எழுத் துக்களில் 25 எழுத்துக்களை அப்படியே எடுத்துக் கொண்டு வல்லெழுத்து களோடு புதிய வருக்க எழுத்துகளாகவும் வடமொழி சிறப்பெழுத்துகளாகவும் 26 எழுத்துகளைப் புதிதாகச் சேர்த்துத் தமிழுக்கும் சமற்கிருதத்துக்கும் பொது வான 51 கிரந்த எழுத்துகளைப் படைப்பது. இரண்டாவது ஏராளமான சமற்கிருதக் கல்லூரிகளை உருவாக்கிக் கிரந்த எழுத்து வாயிலாகப் பிராமணச் சிறுவர்களுக்கு மட்டும் சமற்கிருதம் கற்பிப்பது. இதன் நோக்கம் தமிழ் நூல்களைப் பொது எழுத்துவாயிலாக எளிதில் படித்து உடனுக்குடன் சமற்கி ருதத்தில் மொழிபெயர்த்துக் கொள்வது. இந்தச் சூழ்ச்சிகள் பல்லவ மன்னர் களுக்குப் புரியவில்லை. பிறகு வந்த தமிழ் மன்னர்களுக்கும் தெரியவில்லை.

எந்தெந்தத் துறைசார்ந்த நூல்கள் தமிழிலிருந்து சமற்கிருதத்துக்கு மொழி பெயர்க்கப்பட்டு மூலத் தமிழ் நூல்கள் முற்றாக அழிக்கப்பட்டுள்ளன என்பதை ஒருவாறு கண்டறிய முடிகிறது.

தென்னாட்டு வரலாற்று மறைப்பு

வடமொழியில் எழுதப்பட்டுள்ள நூல்களில் தென்னாட்டு வரலாற்றை மறைப்பதற்குப் பெரிதும் பாடுபட்டி ருக்கிறார்கள். வடமொழி முதற்காப்பியம் எனப் படும் வால்மீகியின் இராமாயணத்தில் வாலி சுக்கிரீவன் குடும்பத்தார் பெயர்கள் கூறப்பட்டிருக்கின்றன. இராவணன் குடும்பத்தில் அனைவர் பெயர்களும் இடம் பெற்றிருக்கின்றன. தமிழ்நாட்டு மூவேந்தர் பெயர் ஒன்று கூட இடம் பெறாதது ஏன்? பொதிய மலை அகத்தியன்  ஒருவன்தான் தென்னாட்டில் குறிப்பிடத்தக்கவனா? பாண்டியனின் கவாடபுரத்துப் பொன்னும் மணியும் நகரப் பொலிவும் கூறப்படும் போது பாண்டியன் பெயரை என குறிப்பிடவில்லை? கங்கையைக் கடக்க குகன் உதவி பெற்றதுபோலக் கடலைக் கடக்கப் பாண்டியனின் கப்பல் படை உதவி பெற்றிருக்கலாம். பாலம் கட்ட வேண்டிய தேவையே இல்லை. பாண்டியனின் இசைவு பெறாமல் அங்குப் பாலம் கட்டும் வேலை செய்திருக்க முடியுமா?

மூவேந்தர் வரலாற்றை முழுமையாக மறைக்கும் முயற்சியை வால்மீகி மேற்கொண்டது ஏன்? ஆரியரின் சூழ்ச்சி என்பதன்றி வேறு விடை கூற முடியாது. மாபாரதத்தில் பாண்டியன் மகளை விசயன் மணந்தான் என்பது உண்மைக் கதையானால் பாண்டியன் பெயரைச் சொல்லியிருக்க வேண்டும். மாபாரதப் போரில் இரு திறத்துப் படைகளுக்கும் செஞ்சிலுவைச் சங்கம் போன்று சோறளித்த சேரன் வட நாட்டில் நாடாண்ட சேரனாக இருக்க வேண்டும். இச்சேரன் பெயரைப் புற நானூறு சொல்கிறது. மாபாரதம் ஏன் குறிப்பிடவில்லை.

இரகுவம்சம் என்னும் நூல் எழுதிய காளிதாசன், வடநாட்டுப் பாண்டியன் ஒருவன் இரகு மன்னனுக்குத் திறை செலுத்தினான் என்கிறான். அந்த வடநாட்டுப் பாண்டியன் பெயரைக் குறிப்பிடவில்லை. இரகு என்பவன் தசரதனுக்குப் பாட்டன். ஆரிய மரபில் 54ஆவது மன்னன். இவனுக்கு முந்தைய 53 தலைமுறை சூரிய மரபு அரசர்களில் ஒருவர் பெயரைக்கூட காளிதாசன் குறிப்பிடவில்லை. சூரியமரபு என்பது சோழர் மரபின்பெயர் என்பதால் அந்த 53 தலைமுறையில் முன்னோர் பெரும்பாலோர் ஆரியர் வடநாட்டில் புகுவதற்கு முன்பு வடநாடாண்ட தமிழ் மன்னராய் இருந்திருத்தல் வேண்டும். மாபாரதத்திலும் தருமன் நிலா மரபின் 64ஆவது மன்னன்.

இவனுடைய முன்னோரில் ஆரியர் வடநாட்டில் புகுவதற்கு முன்பு ஆரியர் வடநாட்டில் ஆட்சி புரிந்த பாண்டியரின் நிலா (சந்திர) மரபைச் சார்ந்தவர்களாக இருத்தல் வேண்டும். மாபாரதக் கண்ணன் பிறந்த நாளைக் கூடச் சரியாகக் குறித்திருப்பதாகச் சொல்லிக் கொள்பவர்கள்.. தருமனுக்கு முந்தைய தலைமுறை மன்னர்களில் ஒருசிலர் பெயர்களைக்கூட ஏன் சொல்லவில்லை. அவர்கள் பாண்டியரின் நிலா மரபைச் சார்ந்தவர்கள் என்பதால் வரலாற்று மறைப்புச் செய்திருக்கிறார்கள். இருக்கு வேதத்தில் யமுனைக் கரைப் பாண்டி யனாகிய நார்மாறன், பல்பூதன் போன் றவர்கள் ஆரியருக்குக் கொடையளித்த செய்தி கூறப்பட்டுள்ளது. இதிலிருந்து இருக்கு வேத காலத்திற்குப் பிறகு தமிழர் வரலாறு மறைக்கப்பட்டது புலனாகிறது.

வடமொழியில் பெயர்க்கப்பட்ட தமிழ் நூல்கள்

வடமொழியில் ஓரிலக்கத்துக்கு மேற்பட்ட பாடல்களைக் கொண்ட மூன்று நூல்கள் உள்ளன. கந்த புராணம், மகாபாரதம், ஆயுர்வேத மருத்துவ நூல்கள் என்பன அவை. வடநாட்டிலும் முருக வழிபாடு பரவலாகப் பெருமை பெற்றிருந்ததை இது காட்டுகிறது. மூலத் தமிழ் நூல் அழிக்கப்பட்டது. மாபாரதம் முதலில் வெறும் 6000 பாடல்களைக் கொண்டி ருந்தது. இந்தியப் பெரு நில முழுவதும் தமிழர்களின் நாட்டுப்புறக் கதைகளாக (பஞ்ச தந்திரக் கதை) வழங்கியவற் றையும் பல்வேறு அறநூல் கருத்துக் களையும் பல நூற்றாண்டுகளாகத் தொகுத்து மொழி பெயர்த்து நடுநடுவே புகுத்தி ஓரிலக்கத்துக்கும் மேற்பட்ட தாக மாபாரதச் செய்யுள் எண்ணிக் கையைப் பெருக்கி விட்டனர். மூலத் தமிழ் நூல்கள் அழிக்கப்பட்டு விட்டன.

தமிழ் அறிவர்(சித்தர்)களின் பல் வேறு வகைப்பட்ட நூற்றுக்கணக்கான தமிழ் நூல்கள் பல்லவர் காலத்தில் சமற் கிருதத்தில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டன.

அவை முற்றிலும் தமிழ் மருத்துவ நூல்களின் மொழிபெயர்ப்பான ஆயுர் வேத வடமொழி நூல்கள் என்பதை நுணுகி ஆராய்ச்சி மேற்கொள்வோர் எவராலும் நிறுவிக் காட்ட முடியும்.

மருத்துவத்திற்குப் பயன்பட்ட நெய்தல் பூவைச் சமஸ்கிருதத்தில் எப்படி மொழிபெயர்ப்பது எனத் தெரியவில்லை. நெய்தல் பூ என்பதில் நெய் என்னும் சொல்லை மட்டும் கிருதம் எனச் சமற்கிருதச் சொல்லாக்கி இறுதியில் நெய்தல் பூவுக்கு கிருதப் புஷ்பம் எனக் கற்பனையாகப் பொய் மொழிபெயர்ப்புச் செய்திருக்கிறார்கள். இத்தகைய சொல்லாட்சிகளே தமிழ் மருத்துவ நூல்களைச் சமற்கிருதத்தில் மொழி பெயர்த்துக் கொண்டு மூலத் தமிழ் நூல்களை அழித்துவிட்ட சூழ்ச்சியைப் புலப்படுத்துகிறது.
தமிழிலிருந்து மொழிபெயர்த்த நூல் வகைகள் (சற்றொப்ப 4000 நூல்கள்)

அறநூல் (தரும சாத்திரம்), முறை நூல் (நியாய சாத்திரம்), அணுக் கொள்கை (சாங்கிய நூல்), மெய்யியல் (தத்துவம் _ உபநிடதம்), ஓகம் (யோகம்), ஊழ்கம் (காட்சி, ஞானம்), தொன்மம் (புராணம்), வானநூல் (நட்சத்திர வித்யாக்கோள சாத்திரம்), கணியம் (சோதிடம்), ஏரணம் (தருக்க சாத்திரம்), கணக்கு (கணித சாத்திரம்), உருவம் (சிற்ப சாத்திரம்), மறம் (போர்க் கலை), கனிமக்கலை (லோகசாத்திரம்), கோவில் வழிபாடு (ஆகம சாத்திரம்), மாரணம் (சாவிப்பு மந்திரம், அதர்வணம்), ஒவியம் (சித்ரகலா), யாப்பு (சந்தம்), அணி (அலங்காரம்), காப்பியம் (சம்பு) காவிய வகை அவிநயம்,நாட்டிய நன்னூல் (பரதம்), இசை (சங்கீதம்), காமத்துப்பால் (காமசூத்திரம்), இறைக்கோட்பாடு (தந்திரம்), அடுகலை, சமையல் (பாக சாத்திரம்), கட்டடக் கலை (மயன் நூல்) (வாஸ்து சாத்திரம்), மருத்துவம் (வைத்திய சாத்திரம்), தோற்ற இலக்கணம் (சாமுத்திரிகா லட்சணம்), கைவரை இலக்கணம் (ஹஸ்த ரேகா சாத்திரம்), அரசியல் நூல், பொருள் நூல் (அர்த்த சாத்திரம்), இலக்கண நூல் (லட்சண சாத்திரம்), நாவாய் நூல் (நாவிகா சாத்திரம்)

ஆரியர் வடநாட்டில் இருந்தபோது ஒகம், மெய்யியல், மந்திரம், தவம் ஆகியவற்றில் மட்டும் கருத்துச் செலுத்தி அங்கிருந்த வட தமிழ் நூல்களை வடமொழியில் மொழி பெயர்த்துக் கொண்டார்கள். விந்திய மலையைத் தாண்டித் தென்னாட்டுக்கு வந்த பிறகு முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட துறைகளில் அய்யாயிரத்துக்கும் மேற் பட்ட நூல்களை வடமொழியில் மொழி பெயர்த்துத் தம் நூல்களை போலக் காட்டிக் கொண்டனர்.

வானநூல் என்பது கடலோடி களான தமிழர்களால் வளர்ந்த கலை, கணித நூல் வணிகர்களால் வளர்ந்த கலை, கால்நடை வளர்த்த தமிழர் களால் முதலில் தொடங்கப்பட்ட மருத்துவக் கலை மாந்தரின் நோய்களை நீக்கும் மருத்துவமாகவும் வளர்ந்தது தமிழ் நாட்டில்தான். இத்தகைய நாகரிகப் படிமுறை வளர்ச்சியின் பின்னணி நாடோடிகளாகத் திரிந்த ஆரியர்க்கு என்றும் இருந்ததில்லை. இலைக் குடில்களில் (பர்ணகசாலை) வாழ்ந்த ஆரியர்க்கும் எழுநிலை மாடங்களில் வாழ்ந்த பழந்தமிழர் கட்டடக் கலை (வாஸ்து சாத்திரம்) எப்படிச் சொந்தமாகும்.

மருத்துவம் செய்வதைச் சூத்திரத் தொழிலாகக் கருதிய வேத ஆரியர்களி டையில் ஏழு பெருந் தொகுப்புகள் கொண்ட சாரகசம்கிதை எப்படித் தோன்றியிருக்க முடியும்?

பாணர், துடியர், கூத்தர், வயிரியர், விறலியர் என்போர் பல்லாயிரம் தலை முறைகளாகத் தமிழரிடை இசையும் நாட்டியமும் வளர்த்தனர். இவ்வாறு இசையையும் நாட்டியத்தையும் தனித் தனியாக வளர்த்த குடிமரபினர் எக் காலத்திலாவது ஆரியக் குடியிருப்பு களில் இருந்திருக்கிறார்களா? தமிழர் களின் சிவன், திருமால், காளி ஆகிய தெய்வங்களைத் தமக்குரிய தெய்வங் களாக ஏற்றுக் கொண்ட ஆரியர் தாம் தமிழர் சமயத்துக்கு மதம் மாறியவர்கள் என்பதை ஏன் வெளிப்படையாக நன்றியோடு ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. தமிழரின் வழிபாட்டு நெறிகளை வடமொழியில் ஆகமம் என மொழி பெயர்த்துக் கொண்டு எல்லாம் வட மொழியில் உள்ளதாக இந்திய அரசியல் சட்டத்துக்கே அறைகூவல் விடுவது உலகத்தையே ஏமாற்றுவது ஆகாதா? மேலை நாட்டார் ஆரிய ஏமாற்றுகளை அம்பலப்படுத்தும் நாள் வந்தே தீரும்.

சமற்கிருதத்தில் எல்லாம் இருக் கிறது என்பது இந்த நூற்றாண்டுக்கு ஏற்காது. பேசப்படாத மொழியில் இருப்பது யாருக்கும் பயன்தராது. அவை ஏற்கெனவே ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டு விட்டன. ஆதலால் உயிரில்லாத பொம்மையாகச் சமற்கிருதம் மாறிவிட்டது. அருங் காட்சியகத்தில் வைக்கப்பட்டுப் பார்வைப் பொருளாவதே பொருந்தும். சமற்கிருத வளர்ச்சிக்கு அரசு செய்யும் செலவு அத்தனையும் வீணாகிறது. இத் தொகை முழு வதும் வளரும் இந்திய மொழிகளுக்குச் செலவிடப்படுவதே ஏற்றதாகும்.

--விடுதலை,10.1.15